تبلیغات
در آغوش محبت خداوند - محبت خداوند در کلام بزرگان

خوشا آنان که در زمین گمنامند ولی در نزد آسمانیان معروف.


Admin Logo
themebox Logo

کد متحرک کردن عنوان وب

محبت خداوند در كلام بزرگان

خداوند به داود علیه السلام وحی فرمود:
اَحْبِبْنی وَ حَبِّبْنی اِلی خَلقی. قال: یا رَبِّ، نِعَمْ اَنا اُحِبُّكَ فَكَیْفَ اُحِبُّكَ اِلی خَلْقِك؟ قال: اُذْكُر اَیادِیَّ عِنْدَهُم، فَاِنَّكَ اِذا ذَكَرْتَ لَهُم ذلِكَ اَحَبُّونی.1
مرا دوست بدار و مرا محبوب بندگانم گردان. داود علیه السلامعرض كرد: پروردگارا! بله تو را دوست دارم ولی چگونه تو را نزد بندگانت محبوب گردانم؟ فرمود: نعمت هایی را كه به آن داده ام گوشزدشان كن، كه اگر این خوبی ها را یاد آورشان شوی، مرا دوست خواهند داشت.
  • از این روایت می توان استنباط كرد كه هم محبت ورزی به خداوند، مطلوب حضرتش است و همه اینكه خبر مزبور، یكی از شیوه های ایجاد محبت و یا ازدیاد محبت به خداوند بزرگ را در اختیارمان قرار داده است و آن تأمل كردن و تفكر كردن و یادآوری نعمت های بیكران الهی می باشد.
  • خدای تعالی به یكی از صدیقان، وحی كرد:
مرا بندگانی است كه دوستم دارندو من نیز دوستشان دارم، مشتاق منند و من مشتاق آنانم، به یاد منند و من به یاد آنانم... كمترین چیزی كه به ایشان می دهم سه چیز است: اول، پرتوی از نور خود را در دل هایشان می افكنم كه بدان سبب از من خبردار می شوند چنان كه من از آنان خبر دارم. دوم، اگر آسمان ها و زمین ها و هر چه در آنهاست را با آنها بسنجم، ارزش آسمان ها و زمین ها را در برابر ارزش این بندگانم، بسیارناچیز می دانم. سوم، به آنان روی می آورم و آنكه من به او روی آورم، چه كسی می داند كه چه چیزها عطایش خواهم نمود.2
  • عزیز الدین نسفی در كتاب الانسان الكامل درباره محبت به خداوند چنین می گوید:
بدان كه محبت خدای تعالی، مقام بلند است و نهایت مقامات است. و غایت كمال بنده آن است كه دوستی خدای تعالی بر دل وی غالب شود و همگی وی را فرو گیرد و لذت و راحت در آخرت بر قدر و درستی خدا خواهد بود... .
ای درویش! خدای با بنده است، بنده می باید كه با خدای باشد، تا به كمال برسد، و تا دوستی خدای، همگی دل بنده را فرو نگیرد، بنده با خدا نتواند بود. و چون بنده با خدا باشد، اگر نماز گزارد به حضور گزارد، و اگر تسبیح گوید، به حضور گوید، و اگر صدقه بدهد، به اخلاص دهد. با خدای بودن هنرهایی بسیار دارد، و بی خدای بودن، عیب های بسیار دارد.3
  • قُشِیری نیز در این باره گفته است:
محبت بنده، خدای را، حالتی بود از لطف كه در دل خویش یابد و آن حالت در وصف نیاید، و آن حالت، او را بر تعظیم حق تعالی وا دارد و نیز او را وا دارد بر اختیار نمودن رضای او و شادی نمودن بدو، و یافتن انس به ذكر دائم او در دل خویش.4
و در جای دیگر گوید:
  • خدای تعالی، اندر كتابی از كتاب ها كه فرو فرستاده است فرمود: بنده من! به حقی كه تو بر من داری. تو را دوست دارم، به حقی كه من بر تو دارم، مرا دوست بدار.5

1. میزان الحكمه، ج 1، ص 962.
2. همان، ص 960.
3. الانسان الكامل، صص 334 و 335.
4. رساله قشیریه، صص 556 و 566.
5. رساله قریشیه